Hij is een beetje later dan gepland, mijn tweede update over The Reality 11.5. Ik heb het hoge noorden en de gezelligheid een aantal dagen geleden al weer achter me gelaten en hang de afgelopen dagen dus weer rond in het zonnige zuiden. Niet helemaal zonder ‘aandenken’. Want om de traditie niet te verbreken, heb ik ook tijdens deze lan weer een ritje ziekenhuis achter de rug. Je zult je nu wel afvragen: Hoe krijgt ze het voor elkaar? Dat vraag ik me zelf namelijk ook af. Geen gedoe met mijn suiker dit keer overigens!

Na een heerlijke, ontspannen nachtrust werden we zaterdagochtend redelijk laat wakker. Lekker even douchen om vervolgens precies op tijd voor de lunch beneden te komen. Inderdaad rond een uur of elf kwam ik mijn warme hotelbedje pas uitgerold en iets over twaalf uur stond ik fris en fruitig aan het lunchbuffet. Wederom weer erg luxe en uitgebreid en wederom hadden we dat weer te danken aan de kerkenbeurs. Scrumbled eggs, kroketjes, pistoletjes, verse broodjes, verschillende soorten luxe vleesbeleg, verschillende soorten kaas, vers fruit, salade, verse melk en jus ‘d orange… en we hoefden niet eens te bidden voor het eten! We hadden dus absoluut niks te klagen ;).

Na deze luxe lunch die eigenlijk voor mijn ontbijt door moest gaan, ben ik samen met Ina achter haar laptop gaan zitten om aan haar website te werken. Daar hebben we de vorige The Reality al een begin mee gemaakt, maar door alle chaos en hectiek van beide kanten heeft dat daarna een hele tijd stil gelegen en aangezien we best ver uit elkaar wonen is overleggen ook best onhandig. The Reality was dus een mooi moment om dat weer op te pakken. Nadat Ina had verteld wat ze ongeveer in gedachten had en we hadden gekeken naar de mogelijkheden, ben ik de rest van de middag lekker bezig geweest met het ontwerpen en designen en coderen van die website. Heerlijk vind ik dat, gewoon een beetje prutsen en knutselen en lekker creatief bezig zijn!

De tijd vliegt dan ook altijd, want voordat ik het door had was het alweer vijf uur en konden we aanschuiven voor het avondeten. Dit keer iets minder luxe omdat de kerkenbeurs inmiddels aan het afbouwen waren en die dus niet meer mee hoefden te eten. Maar goed, we aten Chinees en het was alsnog erg lekker! De rest van de avond nog wat zitten downloaden en nog wat kleine aanpassingen aan Ina’s site gedaan, toen ik om tien uur ineens een brandend gevoel rond het infuusje van mijn insulinepomp kreeg. Gelijk naar de hotelkamer gegaan om even een nieuw infuus in te gaan brengen en daar zag ik dat er een hele rode plek onder en rondom mijn infuus zat. Die er dus uitgehaald en aan de andere kant een nieuwe ingebracht. Het bleef echter erg pijn doen en Edwin stelde voor om er een natte doek op te houden om het wat te verkoelen. Toen ik dat een tijdje gedaan had, keek ik opnieuw en was de rode, brandende plek een héél stuk groter geworden.

Nog geen uur later was de plek nog groter geworden en begon er vocht uit naar buiten te lopen. Edwin heeft de huisartsenpost toen maar gebeld en rond half twaalf (nog geen anderhalf uur nadat het branden begon) zaten we in de auto richting het ziekenhuis, waar de huisartsenpost was, omdat de rode plek inmiddels mijn halve buik groot was. Behalve dat ik me zorgen maakte over dat ik dalijk één grote rode plek zou zijn, voelde ik me ook behoorlijk schuldig en lullig erover dat Edwin me weer eens naar het ziekenhuis kon escorteren. Zoals ik al zei: hoe krijg ik het toch elke keer voor elkaar. En ik was er zo van overtuigd dat er dit keer niks mis zou gaan, want mijn suikers waren eigenlijk best goed verder…

Maar goed, bij de huisartsenpost was het erg rustig, dus ik was al snel aan de beurt. Een accute ontsteking als gevolg van een bacterie. Het was maar goed dat we toch even naar de huisartsenpost gegaan waren, want ik kreeg gelijk sterke antibiotica mee voor tien dagen. Een erg hoge dosering ook, want de arts had per ongeluk een recept uitgeschreven voor 300 pillen in plaats van 30. Gelukkig hadden we een oplettende apothekersassistente, dus heb ik wel gewoon de juiste hoeveelheid meegekregen. Waar die ontsteking ineens vandaan kwam wist de arts verder ook niet, maar goed, zolang het maar weer overgaat ben ik allang tevreden natuurlijk.

Ik was er wel redelijk van geschrokken, van hoe snel zo’n ontsteking zich schijnbaar kan verspreiden en hoe fucking pijn dat kan doen. Het zag er ook echt uit als een brandwond en zo voelde het ook. Gelukkig was ik enigszins gerust gesteld door het bezoekje aan de huisartsenpost en kon er toch ook wel weer de humor van inzien. Is het niet mijn suiker, verzin ik wel iets anders he ;). Toen we terugkwamen zat Henk buiten met een paar anderen wat te drinken en vroeg gelijk hoe het ging. ‘Niks meer aan te doen, ik mag even afscheid komen nemen en daarna krijg ik een spuitje om me in te laten slapen.’ We kunnen er maar beter om lachen, het is toch niet anders!

Die nacht door de pijn niet heel goed geslapen. Ik was ook al erg vroeg wakker, wat dan wel weer goed uitkwam, want die anti biotica moest om de acht uur ingenomen worden. Vervolgens een hele tijd onder de douche gestaan. Had inmiddels ook blaasontsteking (ja joh, kan er ook nog wel bij), dus dat werkte ook niet helemaal mee. En de plek op mijn buik zag er slechter uit dan gisteravond. Maar goed, eenmaal gedoucht en aangekleed voelde ik me toch wel weer wat beter. Lekker ontbeten (minder luxe dan de ochtend ervoor, de kerkenbeurs was er niet meer he) en daarna voor het eerst sinds dat weekend ECHT gegamed. Left 4 Dead 2 met zijn viertjes. Henk had een paar extra maps ervoor en daar hebben we er eentje van gespeeld. Ik ben helemaal niet zo goed in dat soort shooters, maar het is wel een erg leuk spel. We zijn 2,5 uur bezig geweest om de map uit te spelen en ik was bij de stats zowat overal het slechtst in. Het enige waarbij ik op de eerste plaats stond was het vaakst de Witch triggeren. Maar dat was dan juist weer niet positief ;).

Na het Left 4 Dead 2 avontuur was het ongeveer tijd om onze spullen in te pakken en weer richting huis te vertrekken. Time flies when you’re having a great time! En dat hadden we zeker! The Reality 11.5 was echt een heerlijk relaxte en luxe, rustige lanparty. Okay, op het tripje naar de huisartsenpost na dan ;).

Daar zit overigens nog wel een vervelend staartje aan. De rode plek op mijn buik is goed aan het genezen, maar onderhuids blijft de ontsteking zich snel verspreiden. Gisteren ben ik naar mijn eigen huisarts geweest, die was er ook wel een beetje van geschrokken en heeft nieuwe, nog sterkere anti biotica voorgeschreven voor tien dagen weer. De ontsteking zat al ver voorbij mijn navel, liep bij mijn zij al door naar mijn rug en straalde al door naar halverwege mijn ribben. Zodra ik koorts krijg of me ziek begin te voelen, moet ik gelijk aan de bel trekken, want dan kan de ontsteking verder naar binnen trekken en kan ik bloedvergiftiging oplopen. Als het zaterdag niet minder is dan nu, dan moet ik ook weer contact opnemen, want dan zou de anti biotica al aan moeten zijn geslagen. Vanmorgen was de pijn ook al doorgestraald naar mijn been… Gaat lekker dus. Maar goed, we wachten het af!