Rust Zacht, Lieve Simba

2
  Afgelopen maand was er één met ups en downs. Een hele diepe down zelfs, eentje waar ik nu ook pas een blogje over schrijf omdat ik het er erg moeilijk mee heb gehad, en nog steeds wel moeilijk mee heb met momenten. De dag na de verjaardag van Edwin en Patricia, 2 juni om precies te zijn, is namelijk mijn maatje, mijn stoere kanjer, mijn knappe, mooie, lieve hond Simba overleden, op tienjarige leeftijd. Simba had het de afgelopen maanden niet altijd even makkelijk, in januari kwamen we er al achter dat hij een flinke milttumor had. Daar hebben we hem diezelfde dag nog voor laten opereren, wat hij goed doorstaan heeft. De tumor bleek ook nog goedaardig te zijn en zou verder geen gevolgen voor hem hoeven te hebben. Hij voelde zich weer beter, genoot weer duidelijk van alles en was weer steeds meer zichzelf. Een paar maanden terug haastten mijn moeder en ik ons met Simba naar de dierenarts vanwege een maagtorsie. We waren er net op tijd bij en ook hier wist hij zich doorheen te slaan. Sterke, dappere Simba. Op 2 juni ging Edwin ’s morgens naar beneden om naar zijn werk te gaan. Zoals gewoonlijk wou hij de honden even buiten laten, maar leek het alsof Simba nog lag te slapen. Toen hij hem wakker probeerde te maken, bleek hij te zijn overleden. Ik kon het niet bevatten, toen Edwin weer naar boven gerend kwam en riep dat Simba dood was. Hoe kon dat nou? De dag ervoor had hij nog zo leuk gespeeld met Mulan en Dex en was hij nog zo actief en zo zichzelf. En ineens ligt hij dood bij de keukendeur… We weten niet wat de oorzaak van zijn overlijden is, de kans op een tweede maagtorsie was aanwezig, maar dan zou je dat waarschijnlijk moeten hebben gezien aan kwijl op de grond en dan zou hij veel pijn gehad moeten hebben en hadden we dat waarschijnlijk ook hebben moeten horen ’s nachts. Simba lag gewoon in de keuken alsof hij lag te slapen, dus we gaan er maar vanuit dat hij vredig gestorven is. Ik heb altijd al gezegd dat als er iets met een van de twee honden gebeurd, ze individueel gecremeerd zouden worden, dus dat is wat we ook met Simba gedaan hebben. We hebben hem diezelfde dag naar het dierencrematorium in Boxtel gebracht en hem op laten baren, zodat we samen met ons pap en mam, Patricia, Etienne en Dex nog afscheiden konden gaan nemen. Dat was heel fijn, om die kans toch nog even te hebben. We hebben een mooie urn uitgekozen en we hebben nog een afdruk laten maken van zijn pootje in klei. Thuis had ik al een plukje van zijn mooie zwart/witte vacht afgeknipt als herinnering. De volgende dag is hij om 10.25 gecremeerd en weer twee dagen laten mochten we hem op gaan halen. Hij heeft een mooi plekje gekregen in de huiskamer op het dressoir, waar zijn urn staat, met een foto, zijn pootafdruk en een beeldje van een Border Collie. Simba was voor mijn veel meer dan gewoon een hond. Mensen die mij wat langer kennen, weten dat ik hem gekregen heb toen ik zelf in een heel moeilijke periode van mijn leven zat, een periode waarin ik erg ziek was en het niet meer zag zitten. Ik overdrijf niet als ik zeg dat Simba mij daar doorheen getrokken heeft, hij was in die jaren mijn reden om te blijven vechten, om het niet op te geven. Ik zou zelfs durven zeggen dat ik er zonder Simba zelf misschien wel niet meer geweest zou zijn. En nu het mij zo goed gaat, nu ik zo’n mooi leven heb, is hij er ineens niet meer om daar samen met mij van te genieten… En dat doet heel erg veel pijn.
 Voor Simba De vriendschap van een hond, is vriendschap voor het leven, voor een ander niet te zien, hoeveel een hond kan geven. Want ben je eens verdrietig, dan kijkt hij je aan, alsof hij zeggen wil, ik zal altijd naast je staan. En als je dan weer vrolijk bent, dan kwispelt hij met zijn staart, en blaft alsof hij zeggen wil, dat hebben we weer geklaard. Zo'n vriendschap is een wonder, een wonder om te beleven, geen mens kan zoiets geven.
Ik word natuurlijk nog dagelijks herinnerd aan Simba, het gemis in huis, zijn voerstandaard die we nog niet op hebben kunnen ruimen, het ontbreken van zijn geblaf als er iemand langs het huis loopt… En ook al gaat het steeds beter, soms kan ik goed ineens huilen omdat ik hem zo graag nog één keer zou knuffelen, nog één keer samen met het flostouw zou willen spelen en nog één keer met hem zou willen high-fiven. Wat kun je toch onwijs veel van zo’n beest houden… En wat is het oneerlijk als hij je opeens afgenomen wordt.

Lieve Simba, je blijft altijd onze kanjer, onze boef, onze lieve brombeer, onze knappe, mooie bink.  We missen je en zullen je nooit vergeten. Waak maar mooi over Dex vanaf boven, zoals je al deed toen je nog hier was, en houd je lieve maatje Mulan een beetje in de gaten! Een hele dikke knuffel van het baasje, het vrouwtje en het minibaasje. <3

 
Share.

About Author

2 Comments

  1. Heel mooi geschreven! Terwijl er voor zo’n verlies woorden eigenlijk te kort schieten.

    Dikke kus voor jullie drietjes, en een knuffel voor Mulan.

Leave A Reply


*